Zijn talent, zijn stem, zijn lichaam, het samenspel met zijn muzikanten, alles in Filip Jordens roept “le grand Jacques” opnieuw tot leven. Met eenzelfde kracht, furie, ironie en tederheid speelt deze Brel-vertolker zonder gelijke niet enkel de zaal plat, hij laat ons ook voelen hoe groots en actueel het oeuvre van Brel nog steeds is. Brel de dichter, Brel de visionair, Brel de muzikant, Brel de comedian, Brel de satiricus, Brel de mens. Een meester tout court.
Philippe Claudel, schrijver –filmmaker
In ‘Hommage à Brel’ brengen Filip Jordens en zijn muzikanten een meesterlijke ode aan de grootmeester van het Franse chanson. Met veel liefde en respect voor Brels woorden en composities, trachten zij het publiek te laten proeven van 'l'artiste sur scène’ die Brel was.
Filip Jordens imiteert niet, hij reconstrueert, en dat op een manier dat het heel even lijkt alsof Brel terug is. Hij heeft dezelfde jongensachtigheid, die combinatie van verlegenheid en flair. Hij beweegt als Brel, laat zijn handen wapperen, en -vooral- werkt zich in het zweet als Brel. Hij wil niet teren op het succes van een ander, maar de mensen laten proeven van wat Brel destijds op een podium losmaakte. Want uiteindelijk gaat het allemaal om emoties: passie, agressie, haat, ontroering, rusteloosheid, vrees, twijfel en liefde.
De Nederlandse criticus Jacques d'Ancona verwoordde het zo: Jordens probeert niet met eigenwijze arrogantie door de liederen heen te breken. Hij laat de maker en het product in zijn waarde. Dat is wat je een hommage noemt. Daar kom je voor en dat krijg je van een formidabele theaterpersoonlijkheid te horen. Filip Jordens is net zo uniek als Jacques Brel.
IN DE PERS
Jordens betoont zich met ‘Hommage à Brel’ de zoon te zijn van zijn geestelijke vader. (Het Nieuwsblad)
Jordens heeft het personage van Brel duidelijk in de vingers. (De Standaard)
‘Hommage à Brel’ knap staaltje van Brel-liefde met respect! ... want aan Brel mag je tot naderorder nog altijd niet raken. Enkele nummers later waren de bravo’s dan ook niet te tellen en werd er afgesloten met een enthousiaste staande ovatie. (De Morgen)
... uw recensent en ultieme Brelkenner Johan Anthierens zaliger, spraken die hele voorstelling geen woord. Toen de lichten weer aanfloepten, stamelde hij: "Bangelijk hoe die jongen op Brel lijkt en hem nog perfect zingt ook". Die avond is Brel minstens een paar keer uit het hiernamaals neergedaald om zich met Jordens artistiek te versmelten. Jordens imiteert niet, maar hij her-interpreteert, en dat op een manier dat het heel even, heel even maar, lijkt alsof Brel terug is. Een staande ovatie. (Het Laatste Nieuws)
Gaandeweg het programma groeit de waardering voor Jordens' talent om een indruk te geven van de sfeer van Brels optredens destijds. Gul en met liefde en passie. (De Telegraaf)
Zijn ‘Hommage à Brel’ is precies wat de titel belooft: een eerbetoon. En een zo eigenzinnige geest als Brel betoon je geen eer door hem klakkeloos na te doen. Jordens heeft een eigen visie op Brel. (Het Parool)
Als rasperformer kruipt Jordens in de huid van Brel en laat je voelen hoe hij "l’artiste sur scène" beleeft. Dat lukt hem, dank zij een enorm talent en tomeloze energie. (Haagsche Courant)