'Onwaarschijnlijk normaal eindigend verhaal'

Een toneelstuk van Eric De Volder

© Peter Dewindt

Onwaarschijnlijk normaal eindigend verhaal uit 1998, ‘een broekske vol sappig theater’, zoals de Zwolse Courant in maart 2000 nog schreef over deze productie, voerde Johan Knuts, Ineke Nijssen en Hendrik Van Doorn op in een familieverhaal en een wirwar van rollen, ‘een prachtige voorstelling, klein maar fijn, en op het eind bij het groeten sta je versteld dat er maar twee acteurs en één actrice in meespeelden’, zei Pol Arias op Studio Brussel.

Een intriest verhaal, dat Madam Goethals, de stokoude moeder van Lucien, deed zeggen: ‘Was ik een koe, ik ging vrijwillig naar het slachthuis’. Een broeierig verhaal rond ontrouw, passie, jaloersheid, opgevoerd in het theater Victoria op het Fratersplein te Gent, verteld vanuit zeven perspectieven, een meervoudige evocatie van een aloud thema: ‘vrouw en minnaar vergiftigen echtgenoot’. ‘Een gekrakeel van poppenkastpoppen’ vond Annette Embrechts in De Volkskrant van 28 februari 2000, overgaand in hun grotesk spel naar ‘marionetten’, daarna tot ‘surrealistische creaturen van Grotowski en Kantor’, om ten slotte tijdens de vergiftigingsscène opnieuw tot een ‘sober ritueel en sacraal niveau’ te verstillen’. Of hoe de kunstenaar blijvend beïnvloed wordt door enkele principiële keuzes die hij reeds in zijn jeugd maakte.

Freddy Decreus & Ellen Stynen, (2006)
Dansen met de schaduw van het onbewuste. Gent, Academia Press, p 21.

Uit de pers:

Onwaarschijnlijk normaal eindigend verhaal is een familiehistorie met een intrige. Dat komt wel vaker voor bij Ceremonia. “Tragische dingen kunnen met iedereen gebeuren. Wat gebeurt er met mensen als ze een stap zetten waarvan ze zich de consequenties niet realiseren? Daar gaat het eigenlijk over. Grote thema’s als liefde en moord kunnen ook door “kleine” mensen ervaren worden. En soms komen ze daarin voor verrassingen te staan. Mensen doen dingen ondanks zichzelf en soms kunnen ze niet voorzien wie het echte slachtoffer van hun daden wordt. Ondanks die thematiek ligt het tragikomische gehalte in deze voorstelling toch vrij hoog.
Veerle Vogelaere in De Gentenaar, 12 november 1998

“Vrouw en minnaar brengen echtgenoot om met vergif”. Zo staat het in de krant, met een opsomming van saillante details. Dat het gif voorwaar tussen een boterham met platte kaas zat. Welke rol de buurvrouw speelt. Dat het slachtoffer zich als een boeman gedroeg. Feiten zonder nuance. Als de acteurs van Ceremonia hun verhaal doen, sluipt die wel binnen. En meteen ook de sympathie. Voor dat kleine leven van personages die beroofd zijn van alles waar ze recht op hebben. Een beetje marginaal en op de koop toe slachtoffer van onberekenbare voorvallen. Een noodlot dat luistert naar de naam liefde.
Roel Verniers in De Standaard, 5 december 1998

Op basis van luttele gegevens creëert De Volder een intriest universum waar vrouwen “meer kletsen en stampen dan boterhammen” krijgen en zo mededogen wekken. Terzelfdertijd houdt De Volder te zeer van zijn mannelijke personages om hen klakkeloos te veroordelen. Naarmate de voorstelling vordert, wordt duidelijk dat éénieder boter op zijn hoofd heeft, ook al doet elk zijn of haar uiterste best om de vermoorde onschuld te spelen. Zonder te veel over de afloop te vertellen, nog dit: na het zien van Onwaarschijnlijk normaal eindigend verhaal smaken een paar sneden brood nooit meer hetzelfde.
Peter Anthonissen in De Morgen, 23 november 1998

Met zo weinig zoveel plezier verzinnen: straf theater noem ik dat.
Paul Arias op Studio Brussel & Radio 1, 1 december 1998

Wat De Volder tot zo’n uitzonderlijk toneelkunstenaar maakt is zijn vermogen om het bijzondere van het gewone te tonen. […] Je wordt een wereld binnengevoerd met een eigen werkelijkheid en eigen regels. Dat is de essentie van toneel: deelgenoot worden van een illusionaire wereld die de tastbare werkelijkheid verheldert en verklaart, niet alleen door woorden maar ook door gebaren, bewegingen, klanken, momenten. Dat laatste beeld van de boterham etende man zal ik niet vergeten. Maar ook de monoloog van de moeder van Lucien, waarmee het stuk opent, Madame Goethals, een rimpelig oud vrouwtje, gespeeld door Johan Knuts, is een voorbeeld van subliem toneelspelen èn toneelmaken.
Gerben Hellinga in Vrij Nederland, 21 maart 2000

Credits

Spel: Johan Knuts, Ineke Nijssen & Hendrik Van Doorn
Tekst, vormgeving en regie: Eric De Volder
Techniek en productieleiding: Geert Vanoorlé
Kostuumtechniek: Claudine Grinwis
Assistentie muziek: Johan Derycke
Productiefotografie: Peter Dewindt & Tania Desmet
Zakelijke leiding: Marc Vanborm
Productie: Toneelgroep Ceremonia

Meer info: www.toneelgroepceremonia.be

Speellijst