'Zielsverwanten'

“We hebben nooit zoveel kennis bezeten als nu. En toch weten we het niet meer”. Deze uitspraak is niet nieuw. Goethe schreef zijn meesterlijke maar ondertussen haast vergeten roman Zielsverwanten in een tijd dat men het ook even niet meer wist. Ook toen maakte de wetenschap grote sprongen. Vooral de chemie probeerde de wereld te reduceren tot stoffen die deelbaar waren en weer verbindingen konden aangaan. Tegelijkertijd drong de romantiek zich op en probeerden mensen zich staande te houden temidden van die stormachtige veranderingen.

Tweehonderd jaar later leven wij in een wereld waar de relativiteitstheorie, de quantumfysica en de chaostheorie met elkaar wedijveren om alles te verklaren. Maar ondertussen warmt de aarde zachtjes op, blijven economieën groeien, verdwijnen grondstoffen en weet niemand hoe het tij te keren. Net als in Goethes tijd klinkt de roep om andere antwoorden, andere oplossingen. Maar welke?

Zielsverwanten van Peter De Graef is een stuk voor vier uitmuntende acteurs:
Els Olaerts, Dirk Opstaele, David Cantens en Mieke Laureys.

Twee hedendaagse wetenschappers, collega’s maar ook elkaars geliefden, deden een baanbrekende ontdekking en verkregen subsidies voor verder onderzoek. Twee extra krachten worden aangetrokken: een veelbelovende ex-leerling van de ene en een vroegere vriendin van de andere. Parallel aan het wetenschappelijk onderzoek voltrekt zich een emotioneel proces tussen deze vier mensen. Een proces met dramatische gevolgen.

We leven in een tijd waar God plaats heeft gemaakt voor wetenschap. Een tijd waar alles wat een mens overkomt en meemaakt in een of ander wetenschappelijk model gegoten kan worden. Elke menselijke emotie of passie verliest zijn absolute waarde omdat ze kan gemeten en verklaard worden door een onderliggend voorspelbaar systeem. Maar wat doe je met die zaligmakende wetenschap als het leven, in al zijn aspecten, pijnlijk hard aan je deur komt kloppen?
Peter De Graef probeert in ‘Zielsverwanten’ hierop een antwoord te vinden. Hij combineert een ijzersterke filosofische tekst -waarbij knappe citaten over de ondraaglijke lichtheid van het menselijk zijn elkaar in staccato opvolgen- met heldere en schijnbaar eenvoudige dialogen. […] Peter De Graef is deze keer de onzichtbare hand achter deze productie. Als tekstschrijver en regisseur blijft hij op de achtergrond. Maar ook zo komt zijn theatermétier even goed tot zijn recht. Je hoeft dus niet alleen naar de monologen van de kunstenaar te gaan kijken om een begeesterende theateravond mee te maken. (Roeland de Trazegnies – www.cobra.be)

Terwijl Edouard en co steeds hoger tegen elkaar opbieden over het ongeluk in hun jeugd, als verklaring voor hun gedrag, verdedigt ‘Zielsverwanten’ dat er maar één inzicht telt. Dat niet de omstandigheden de schuld dragen, maar hoe jij er mee omgaat. Alles ligt in jezelf besloten: in je besef dat dit leven maar een spatje is in de eeuwige kosmos. Dat is je enige kracht. Amen.
Een predikant die dat komt vertellen, klinkt algauw protserig. Peter De Graef die er een huiselijk decor om wikkelt en er een snuif emotie aan toevoegt, weet je moeiteloos te raken in hart en hoofd. Gek, theater. (Wouter Hillaert – De Standaard)

Credits

Tekst en regie: Peter De Graef
Spel: David Cantens, Mieke Laureys, Els Olaerts en Dirk Opstaele
Productie: Dwama
Coproductie: Ensemble Leporello, Rataplan en Cultuurcentrum Genk

Meer info: www.dwama.be - www.leporello.be

Speellijst